Logo SP3 w Kozienicach

Być jak Ignacy

Nasza szkoła przystąpiła do realizacji III edycji programu „Być jak Ignacy” - Zostań Bohaterem Nauki, który zorganizowała Fundacja PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza. W związku z tym od stycznia 2019 roku zaczęło działać Szkole Koło Naukowe – Koło Odkrywców. Należą do niego uczniowie klasy IV e, a opiekunem jest pani Teresa Wdowska.
Celem zajęć jest:

  • popularyzacja wiedzy na temat polskiej myśli naukowej wśród uczniów;
  • rozpowszechnienie wiedzy na temat sylwetki Ignacego Łukasiewicza oraz przemysłu naftowego i gazowego;
  • popularyzacja wiedzy na temat innych polskich naukowców oraz ich wynalazków, odkryć i dokonań;
  • popularyzacja nauk matematyczno-przyrodniczych i historii polskiej myśli technicznej;
  • kształtowanie postaw patriotycznych;
  • promowanie działań edukacyjnych opartych na aktywnym doświadczeniu i obserwowaniu, tworzeniu sytuacji bliskich naukowym dziedzinom wiedzy...

    W ramach programu odbędą się pozalekcyjne zajęcia koła poświęcone następującym polskimnaukowcom: Marianowi Rejewskiemu, Kazimierzowi Funkowi, Janowi Szczepanikowi, Henrykowi Magnuskiemu.   
    Poznajcie naszego pierwszego naukowca JANA SZCZEPANIKA

                                                    


Jan Szczepanik (1872 – 1926) – wszechstronny wynalazca, genialny samouk, konstruktor, nazywany polskim Edisonem. Jest autorem 50 wynalazków i kilkuset opatentowanych pomysłów technicznych z dziedziny fotografii barwnej, telewizji, barwnego tkactwa i innych. W 1897 opatentował telektroskop, urządzenie do przesyłania ruchomego obrazu kolorowego wraz z dźwiękiem na odległość. Jan Szczepanik jest nazywany prekursorem dzisiejszej telewizji. W latach 1918-1925 opracował system filmu barwnego, wysoko ceniony za bliskie realizmowi oddawanie kolorów. Pracował także nad odtwarzaniem filmu dźwiękowego. Udało mu się stworzyć kamizelkę kuloodporną z jedwabnej tkaniny z cienkimi blachami stalowymi. Wynalazek ten przyniósł Szczepanikowi sławę, ponieważ obronił przed zamachem króla hiszpańskiego Alfonsa XIII, który w ramach wdzięczności udekorował Szczepanika najwyższym odznaczeniem państwowym.
 

MŁODZI WYNALAZCY

                    

                     

         

 

TELEKTROSKOP, CZYLI POCZĄTKI TELEWIZJI

Telektroskop – urządzenie służące do przesyłania na odległość ruchomego obrazu kolorowego wraz z dźwiękiem, wynalezione i opatentowane w 1897 roku przez polskiego wynalazcę i prekursora „telewizji elektrycznej” Jana Szczepanika.

Historia

Swój wynalazek Szczepanik zgłosił w Brytyjskim Urzędzie Patentowym (patent brytyjski nr 5031) w roku 1897 jako „telektroskop, czyli aparat do reprodukowania obrazów na odległość za pomocą elektryczności”. Urządzenie transmitowało obraz w barwach naturalnych wraz z dźwiękiem rozkładając go na punkty, które przekazywane były do odbiornika zamieniającego je ponownie na spójny kolorowy przekaz działając na identycznej zasadzie jaką stosuje dzisiejsza telewizja. Pomimo dużego rozgłosu i uznania w krajach zachodnich telektroskop nie został wdrożony do produkcji ze względu na zbyt duży stopień skomplikowania i kosztowność. Dzięki telektroskopowi amerykański uczony Albert Abramson uznał Szczepanika za trzecią z osób, które w znaczący sposób przyczyniły się do powstania telewizji.

3 kwietnia 1898 wynalazek Szczepanika znalazł się na okładce New York Timesa, gdzie został opisany jako urządzenie "do transmisji kolorowych promieni". W 1898 Mark Twain opisał entuzjastycznie wynalazek Szczepanika w futurystycznym artykule From the "London Times" of 1904. W roku 1900 Szczepanik przedstawił na Wystawie światowej w Paryżu udoskonalone urządzenie do przenoszenia obrazu na odległość – „telefot”.

Działanie telektroskopu:

- wykorzystując fizjologiczną właściwość oka ludzkiego, przez krótkotrwałą projekcję szybko po sobie następujących punktów można uzyskać wrażenie całości obrazu;

- analiza obrazu przesyłanego telewizyjnie jest to rozbicie go na punkty i ponowne połączenie jego elementów;

- transponowanie wartości świetlnych tych punktów na wartości elektryczne łatwe do transmisji i odwrotne postępowanie w urządzeniu odbiorczym;

- konieczność utrzymywania ścisłej synchronizacji między stacją nadawczą i odbiorczą;

- nowy zupełnie sposób sterowania promieniem świetlnym poprzez wychylanie go w dwóch prostopadłych do siebie kierunkach; przypomina to zjawiska w lampie oscyloskopowej gdzie strumień elektronów wychylany jest przy pomocy pola elektrostatycznego lub magnetycznego;

- powiązanie transmisji obrazu z dźwiękiem.

Opracowała: uczennica Antonina Marczak

WYKONUJEMY PROJEKTOR ZE SMARTFONA

 

ZGŁĘBIAMY WIEDZĘ NA TEMAT JANA SZCZEPANIKA - WYNALAZCY TELEWIZJI, BARWNEJ FOTOGRAFII I FILMU, KAMIZELKI KULOODPORNEJ, MASZYNY TKACKIEJ

DZIELIMY SIĘ WIEDZĄ NA TEMAT JANA SZCZEPANIKA I JEGO WYNALAZKÓW
Z INNYMI KOLEG
AMI I KOLEŻANKAMI

 

 

POZNAJCIE NASZEGO DRUGIEGO NAUKOWCA  
KAZIMIERZA FUNKA
NAZYWANEGO TAKŻE  „NAUKOWCEM WĘDROWCEM”

Urodził się 23 lutego 1884 r. w Warszawie. W 1900 r., jako 16-letni chłopiec ukończył gimnazjum i zdał maturę. Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie studiował biologię, w późniejszym czasie chemię. Cztery lata później, w 1904 r. uzyskał tytuł doktorski. W kolejnych latach Funk pracował w Paryżu w Instytucie Pasteura, następnie na Uniwersytecie Berlińskim oraz w Wielkiej Brytanii, gdzie oddawał się badaniom nad odkryciem przyczyny nieznanej choroby beri-beri. Kazimierz Funk odkrył i wyodrębnił z otrębów ryżowych pierwszą witaminę B1, a jego dalsze badania pozwoliły wykryć tę witaminę m.in. w drożdżach, mleku czy mózgu wołowym. W 1912 roku Kazimierz Funk wprowadza termin ,,witamina”. Uważał, iż brak witamin przyczynia się do powstawania wielu chorób, może powodować krzywicę, szkorbut czy pelagrę. Kiedy rozpoczęła się I wojna światowa, Funk przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie w tamtejszych laboratoriach prowadził badania nad wykorzystaniem witamin do celów leczniczych. Do końca życia zajmował się badaniami, które miały m.in. wyjaśnić przyczyny zachorowania na raka. W ciągu swojej kariery badawczej naukowiec ten napisał kilkaset publikacji. Zmarł w wieku 83 lat, 19 listopada 1967 r. w Nowym Jorku. Kazimierz Funk był czterokrotnie nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny oraz w dziedzinie chemii.

GAZETKA O NAUKOWCU

WITAMINY PISZĄ LISTY DO DZIECI

     

DOŚWIADCZENIE "ZOBACZYĆ WITAMINKĘ"

SAMI EKSPERYMENTUJEMY

"U LEKARZA"

DZIELIMY SIĘ WIEDZĄ Z MŁODSZYMI KOLEŻANKAMI I KOLEGAMI

 

 KOLEJNYM WYBITNYM NAUKOWCEM, KTÓREGO WAM PRZEDSTAWIMY JEST MARIAN REJEWSKI

Marian Rejewski przyszedł na świat w 1905 roku w Bydgoszczy. Dzięki biegłemu posługiwaniu się językiem niemieckim rozpoczął naukę matematyki w mieście Getynga, lecz po kilku latach nauki zdecydował się na zmianę kierunku i udał się do Poznania, gdzie na tamtejszym Uniwersytecie zaczął kierunek Filozofia. Następnie, po ukończeniu studiów, podjął pracę w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego. Tam, wraz z Jerzym Różalskim oraz Henrykiem Zygalskim pracowali nad zasadą złamania działania Enigmy. Prace te zakończono sukcesem w 1932 roku kiedy to grupie inżynierów udało się złamać tajemniczy szyfr. Dzięki wybitnym umiejętnościom kryptologicznym i matematycznym, wynalazcy przypisuje się skrócenie II wojny światowej aż o 2-3 lata! Po zakończeniu wszelkich działań udało mu się powrócić do rodzinnej Bydgoszczy i dopiero w wieku emerytalnym mógł podzielić się ze światem przeżyciami za czasów pracy w Biurze Szyfrów. Zmarł w Warszawie w wieku 74 lat.

POZNAJEMY TAJNIKI SZYFROWANIA I ODKODOWYWANIA

       

GAZETKA O NAUKOWCU

PRACOWALIŚMY W GRUPACH

       

WZBOGACALIŚMY WIEDZĘ

      

LUBIMY EKSPERYMENTOWAĆ

   

 

WYNALAZCA KRÓTKOFALÓWKI - HENRYK MAGNUSKI

Znalezione obrazy dla zapytania HENRYK MAGNUSKI

Henryk Magnuski  urodził się w 1909 r., w Warszawie. Od najmłodszych lat interesowało go majsterkowanie przeróżnych sprzętów radiowych. Studiował na Politechnice Warszawskiej po czym został zatrudniony w Państwowych ZakładachTele- i Radiotechnicznych, gdzie po krótkim czasie mianowano go kierownikiem. W 1939 r. Henryk został wydelegowany do Nowego Jorku w celu poznania amerykańskich działań w dziedzinie radioodbiorników. Dzięki pracy w koncernie GMC (dzisiejsza Motorola) dostał możliwość skonstruowania stacji radiowych dla wojska – rozpoczęło się od tzw. „handie-talkie” inaczej SCR-536, aparatu radiowego umożliwiającego komunikację w promieniu jednej mili. Po sukcesie „handie-talkie” Henryk wraz ze swoim zespołem inżynierów rozpoczęli pracę nad kolejnym urządzeniem radiowym – „walkie-talkie”. Urządzenie ważyło ok. 16 kg i osiągało zasięg przekazywanych fal aż do 15 km. Aparat radiowy był noszony w formie plecaka przez żołnierzy, co umożliwiało sprawniejszą komunikację przy przemieszczaniu się. Po wojnie Henryk pozostał w Stanach Zjednoczonych, gdzie wciąż współpracował z Motorolą. Henryk Magnuski uzyskał 30 patentów z dziedziny radiokomunikacji oraz został odznaczony wieloma wyróżnieniami za swoje zasługi. W 1978 r., w domowych zaciszu domu, wynalazca zmarł na raka.  

POZNAJEMY ŻYCIORYS HENRYKA MAGNUSKIEGO

TELEFON ZE SZNURKA

GRAMY NA KIELISZKACH

ROZWIĄZUJEMY KRZYŻÓWKĘ

 

Dyrektor zaprasza

mgr Krzysztof Ludwiczak 

PSP Nr 3 w Kozienicach z Oddziałami Integracyjnymi

26-900 Kozienice

tel:  ( 48 )  614 - 41 - 39 

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

sierpień 2019
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.