Być jak Ignacy

Rok szkolny 2019/2020

W tym roku szkolnym nasza szkoła przystąpiła do realizacji IV edycji programu edukacyjnego „Być jak Ignacy” – Odkryj Tajemnice Nauki, który zorganizowała Fundacja PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza. W związku z tym od listopada 2019 roku zaczęły działać Szkole Koło NaukoweOdkrywców, do którego należą uczniowie klasy V e, a opiekunem jest pani Teresa Wdowska oraz
Małych Odkrywców, do którego należą uczniowie klasy II d, a opiekunem jest pani Barbara Chołuj.

Celem zajęć jest:

  • popularyzacja wiedzy na temat polskiej myśli naukowej wśród uczniów;
  • rozpowszechnienie wiedzy na temat sylwetki Ignacego Łukasiewicza oraz przemysłu naftowego i gazowego;
  • popularyzacja wiedzy na temat innych polskich naukowców oraz ich wynalazków, odkryć i dokonań;
  • popularyzacja nauk matematyczno-przyrodniczych i historii polskiej myśli technicznej;
  • kształtowanie postaw patriotycznych;
  • promowanie działań edukacyjnych opartych na aktywnym doświadczeniu i obserwowaniu, tworzeniu sytuacji bliskich naukowym dziedzinom wiedzy.

W ramach programu odbędą się pozalekcyjne zajęcia poświęcone następującym polskim naukowcom. Pierwszą bohaterką jest Stanisława Adamowiczowa - lekarka i specjalistka zdrowia publicznego. Drugim naukowcem jest Jan Czochralski - odkrywca metody pomiaru szybkości krystalizacji metali, jego metoda przyczyniła się do powstania mikroprocesorów. Trzecia postać to Mieczysław Bekker - twórca łazika księżycowego wykorzystywanego w misjach Apollo 15, 16 i 17. Czwarty naukowiec to Józef Hofmann, wybitny pianista, kompozytor i wynalazca, autor ponad 70 wynalazków.

 

Poznajcie naszego drugiego naukowca  Jana Czochralskiego

Jan Czochralski urodził się w Kcyni na Puławach. Choć początkowo chciał kształcić się na nauczyciela, ostatecznie zajął się chemią, która była jego ogromną pasją. W poszukiwaniu pracy w 1904 roku wyjechał do Berlina, gdzie pracował jako aptekarz. Terminował również w rozmaitych laboratoriach, poszerzając swoją wiedzę z zakresu chemii i metaloznawstwa. Był wolnym słuchaczem na Politechnice w Charlottenburgu. W 1916 roku odkrył metodę pomiaru szybkości krystalizacji metali, później nazwaną Metodą Czochralskiego. Aktualnie jest ona wykorzystywana do produkcji monokryształów krzemu, szeroko wykorzystywanych w elektronice. Jego drugim niezwykle ważnym osiągnięciem było wynalezienie tzw. Metalu B, czyli stopu metalu, który zrewolucjonizował ówczesne kolejnictwo. Jan Czochralski w 1928 roku wrócił do Polski i objął katedrę na Politechnice Warszawskiej. W czasie II Wojny Światowej współpracował z Armią Krajową. Po wojnie wyjechał do rodzinnej Kcyni i tam pozostał, aż do śmierci w 1953 roku, której przyczyną był zawał serce.

Szybko jak Pendolino przemknęliśmy przez tematy zajęć: 

Jan Czochralski - wybitny pasjonat.

Wywiad z Janem Czochralskim:

  1. Jak to się stało, że został Pan naukowcem?

Odpowiedź: Cóż, od zawsze interesowała mnie nauka. Moją szczególną pasją była chemia. Kiedy zdecydowałem się wyjechać do Berlina, szukałem pracy, w której mógłbym również spełniać się jako naukowiec. Wytrwałość, upór, pasja i ciężka praca - to dzięki tym cechom zostałem naukowcem.

2.  Czy trudno było dostać się na Politechnikę w Charlottenburgu nieopodal Berlina?

Odpowiedź: Na wspomnianą Politechnikę uczęszczałem jako wolny słuchacz, więc nie musiałem zdawać żadnych egzaminów. Jednak mimo to, zawsze bardzo przykładałem się do nauki i Wam radzę to samo!

3.  Dlaczego nie przyjął Pan posady kierownika fabryki Henry’ego Forda w Detroit?

Odpowiedź: Sporą część mojego życia spędziłem za granicą. Kiedy Henry złożył mi tę propozycję, byłem już zmęczony życiem na obczyźnie. Postanowiłem, że wracam do Polski, dlatego mu odmówiłem.

4.  Jak to jest być znanym na całym świecie, czy jest Pan dumny ze swoich osiągnięć?

Odpowiedź: Prawdę mówiąc nigdy nie przywiązywałem do tego wagi. Cieszyłem się, że moje wynalazki są wykorzystywane, jak np. Metal B w kolejnictwie. To było dla mnie najważniejsze.

5.  Pana największy wynalazek to…?

 Odpowiedź: Nie lubię tego pytania, ale jeśli muszę wybrać, to wybieram opracowany przeze mnie stop metalu - tzw. Metal B. To mój wkład w rozwój kolejnictwa. Ciekawe, czy kiedyś jakiś mój inny wynalazek będzie wykorzystany na tak wielką skalę?

6.  Co poza nauką lubił Pan najbardziej?

Odpowiedź: Nauka była moją pasją, jednak miałem jeszcze jedno hobby – pisanie wierszy. Bardzo to lubiłem, część z nich nawet opublikowałem. Może ktoś z Was je czytał?

Odkrywamy odkrycia. Czym jest Metoda Czochralskiego?

Kryształ krzemu otrzymany metodą Czochralskiego.

Metoda Czochralskiego została opracowana w 1916 roku i dzięki niej jesteśmy w stanie tworzyć kryształy. Jest wykorzystywana na całym świecie w wielu dziedzinach. Najbardziej jednak przysłużyła się rozwojowi szeroko rozumianej elektroniki, ponieważ pozwala na wytwórstwo czystych kryształów krzemu. Tego rodzaju krzem jest wykorzystywany m.in. w produkcji układów scalonych będących sercem komputerów, telewizorów, tabletów, smartfonów i pozostałej elektroniki.

Rozwój mikroprocesorów. Od kalkulatora do konsoli.

Uczniowie wiedzą  czym są mikroprocesory i w jakich urządzeniach występują.

Mikroprocesor - cyfrowy układ, oparty o tysiące – w nowych procesorach mogą to być miliony – mikroskopijnych tranzystorów, osadzonych z reguły na niewielkich rozmiarów płytce krzemu. Jeśli przyrównamy przykładowe urządzenie do organizmu ludzkiego, to mikroprocesor będzie pełnił w nim funkcję mózgu. Ogromną rolę w rozwoju mikroprocesorów odegrał Jan Czochralski. Jego metoda pomiaru szybkości krystalizacji metali (Metoda Czochralskiego) pozwala na otrzymanie monokryształów różnych metali, półmetali i stopów metali, jak np. krzem, który jest niezbędny do produkcji procesorów. Pierwszy komercyjny procesor powstał w 1971 roku i był to model Intel 4004.

Metal B, czyli Jan Czochralski zmienia kolejnictwo.

Dzieci dowiadują się, że w 1924 roku Jan Czochralski stworzył tzw. Metal B, który doskonale nadawał się na panewki do produkcji ślizgowych łożysk kolejowych. Wynalazca opatentował, a następnie sprzedał patent m.in. kolejom niemieckim, zarabiając na nim ogromne pieniądze. Metal B nie zawierał cyny, która była wówczas bardzo droga. Pozwolił na produkcję ślizgowych łożysk kolejowych, umożliwiających pociągom osiąganie większych prędkości.

Nasze kryształy soli

Nasze kryształy soli

Kryształ krzemu otrzymany na drukarce 3D

 

Zagadka: Kry ma w sobie, choć nie pływa,

Świeci, błyszczy, światło skrywa,

Upadł – pękł, tak to z nim bywa…

Rozwiązujemy diagram  i poznajemy hasło: STOP METALU

 

 

Odgrywamy scenkę

 

Nasze Pendolino

 

Poznajcie naszego pierwszego naukowca Stanisławę Adamowiczową

Stanisława Adamowiczowa - lekarka i specjalistka zdrowia publicznego. Urodzona jako Stanisława Piekarska 21 maja 1888 r. w polskiej rodzinie o tradycjach patriotycznych. Ukończyła Wyższe Kursy Nauk Przyrodniczych oraz 4 lata medycyny, a także kurs statystyki demograficznej i lekarskiej. Zajmowała się zagadnieniami regulacji urodzeń, regulacji płodności, statystyką i demografią międzynarodowymi zagadnieniami zdrowia publicznego oraz epidemiologią chorób zakaźnych i społecznych. Odpowiedzialna za wydawanie Przeglądu Epidemiologicznego od pierwszej jego publikacji w 1920 roku. W 1963 roku otrzymała habilitację. Należała do Światowej Federacji Kobiet z Wyższym Wykształceniem i była przewodniczącą tej organizacji w latach 1939 do 1945. Zmarła 10 października 1965 r. w Warszawie.

W ramach tych zajęć omawialiśmy następujące tematy:

Choroby i wielkie epidemie.

Co to jest odporność i dlaczego się szczepimy?

Higiena osobista kiedyś i dzisiaj.

Co robić, żeby być zdrowym?

W ramach tych zajęć byliśmy u pielęgniarki oraz intendentki, gdzie wysłuchaliśmy ciekawych informacji dot. higieny i zdrowego odżywiania. Miła atmosfera i ciekawe zadania, sprawiły, że czas na tych zajęciach płynie bardzo szybko.

 

Z zaciekawieniem oglądamy film

 

 

Gotowi do walki z zarazkami

Przyszli lekarze

Przyszli lekarze

Obowiązujące szczepienia dzieci

Obowiązujące szczepienia dzieci

Pozycja Cooka

Pozycja Cooka

 

 

 

Archiwum

 

Nasza szkoła przystąpiła do realizacji III edycji programu „Być jak Ignacy” - Zostań Bohaterem Nauki, który zorganizowała Fundacja PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza. W związku z tym od stycznia 2019 roku zaczęło działać Szkole Koło Naukowe – Koło Odkrywców. Należą do niego uczniowie klasy IV e, a opiekunem jest pani Teresa Wdowska.
Celem zajęć jest:

  • popularyzacja wiedzy na temat polskiej myśli naukowej wśród uczniów;
  • rozpowszechnienie wiedzy na temat sylwetki Ignacego Łukasiewicza oraz przemysłu naftowego i gazowego;
  • popularyzacja wiedzy na temat innych polskich naukowców oraz ich wynalazków, odkryć i dokonań;
  • popularyzacja nauk matematyczno-przyrodniczych i historii polskiej myśli technicznej;
  • kształtowanie postaw patriotycznych;
  • promowanie działań edukacyjnych opartych na aktywnym doświadczeniu i obserwowaniu, tworzeniu sytuacji bliskich naukowym dziedzinom wiedzy...

    W ramach programu odbędą się pozalekcyjne zajęcia koła poświęcone następującym polskimnaukowcom: Marianowi Rejewskiemu, Kazimierzowi Funkowi, Janowi Szczepanikowi, Henrykowi Magnuskiemu.   
    Poznajcie naszego pierwszego naukowca JANA SZCZEPANIKA

                                                    


Jan Szczepanik (1872 – 1926) – wszechstronny wynalazca, genialny samouk, konstruktor, nazywany polskim Edisonem. Jest autorem 50 wynalazków i kilkuset opatentowanych pomysłów technicznych z dziedziny fotografii barwnej, telewizji, barwnego tkactwa i innych. W 1897 opatentował telektroskop, urządzenie do przesyłania ruchomego obrazu kolorowego wraz z dźwiękiem na odległość. Jan Szczepanik jest nazywany prekursorem dzisiejszej telewizji. W latach 1918-1925 opracował system filmu barwnego, wysoko ceniony za bliskie realizmowi oddawanie kolorów. Pracował także nad odtwarzaniem filmu dźwiękowego. Udało mu się stworzyć kamizelkę kuloodporną z jedwabnej tkaniny z cienkimi blachami stalowymi. Wynalazek ten przyniósł Szczepanikowi sławę, ponieważ obronił przed zamachem króla hiszpańskiego Alfonsa XIII, który w ramach wdzięczności udekorował Szczepanika najwyższym odznaczeniem państwowym.
 

MŁODZI WYNALAZCY

                    

                     

         

 

TELEKTROSKOP, CZYLI POCZĄTKI TELEWIZJI

Telektroskop – urządzenie służące do przesyłania na odległość ruchomego obrazu kolorowego wraz z dźwiękiem, wynalezione i opatentowane w 1897 roku przez polskiego wynalazcę i prekursora „telewizji elektrycznej” Jana Szczepanika.

Historia

Swój wynalazek Szczepanik zgłosił w Brytyjskim Urzędzie Patentowym (patent brytyjski nr 5031) w roku 1897 jako „telektroskop, czyli aparat do reprodukowania obrazów na odległość za pomocą elektryczności”. Urządzenie transmitowało obraz w barwach naturalnych wraz z dźwiękiem rozkładając go na punkty, które przekazywane były do odbiornika zamieniającego je ponownie na spójny kolorowy przekaz działając na identycznej zasadzie jaką stosuje dzisiejsza telewizja. Pomimo dużego rozgłosu i uznania w krajach zachodnich telektroskop nie został wdrożony do produkcji ze względu na zbyt duży stopień skomplikowania i kosztowność. Dzięki telektroskopowi amerykański uczony Albert Abramson uznał Szczepanika za trzecią z osób, które w znaczący sposób przyczyniły się do powstania telewizji.

3 kwietnia 1898 wynalazek Szczepanika znalazł się na okładce New York Timesa, gdzie został opisany jako urządzenie "do transmisji kolorowych promieni". W 1898 Mark Twain opisał entuzjastycznie wynalazek Szczepanika w futurystycznym artykule From the "London Times" of 1904. W roku 1900 Szczepanik przedstawił na Wystawie światowej w Paryżu udoskonalone urządzenie do przenoszenia obrazu na odległość – „telefot”.

Działanie telektroskopu:

- wykorzystując fizjologiczną właściwość oka ludzkiego, przez krótkotrwałą projekcję szybko po sobie następujących punktów można uzyskać wrażenie całości obrazu;

- analiza obrazu przesyłanego telewizyjnie jest to rozbicie go na punkty i ponowne połączenie jego elementów;

- transponowanie wartości świetlnych tych punktów na wartości elektryczne łatwe do transmisji i odwrotne postępowanie w urządzeniu odbiorczym;

- konieczność utrzymywania ścisłej synchronizacji między stacją nadawczą i odbiorczą;

- nowy zupełnie sposób sterowania promieniem świetlnym poprzez wychylanie go w dwóch prostopadłych do siebie kierunkach; przypomina to zjawiska w lampie oscyloskopowej gdzie strumień elektronów wychylany jest przy pomocy pola elektrostatycznego lub magnetycznego;

- powiązanie transmisji obrazu z dźwiękiem.

Opracowała: uczennica Antonina Marczak

WYKONUJEMY PROJEKTOR ZE SMARTFONA

 

ZGŁĘBIAMY WIEDZĘ NA TEMAT JANA SZCZEPANIKA - WYNALAZCY TELEWIZJI, BARWNEJ FOTOGRAFII I FILMU, KAMIZELKI KULOODPORNEJ, MASZYNY TKACKIEJ

DZIELIMY SIĘ WIEDZĄ NA TEMAT JANA SZCZEPANIKA I JEGO WYNALAZKÓW
Z INNYMI KOLEG
AMI I KOLEŻANKAMI

 

 

POZNAJCIE NASZEGO DRUGIEGO NAUKOWCA  
KAZIMIERZA FUNKA
NAZYWANEGO TAKŻE  „NAUKOWCEM WĘDROWCEM”

Urodził się 23 lutego 1884 r. w Warszawie. W 1900 r., jako 16-letni chłopiec ukończył gimnazjum i zdał maturę. Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie studiował biologię, w późniejszym czasie chemię. Cztery lata później, w 1904 r. uzyskał tytuł doktorski. W kolejnych latach Funk pracował w Paryżu w Instytucie Pasteura, następnie na Uniwersytecie Berlińskim oraz w Wielkiej Brytanii, gdzie oddawał się badaniom nad odkryciem przyczyny nieznanej choroby beri-beri. Kazimierz Funk odkrył i wyodrębnił z otrębów ryżowych pierwszą witaminę B1, a jego dalsze badania pozwoliły wykryć tę witaminę m.in. w drożdżach, mleku czy mózgu wołowym. W 1912 roku Kazimierz Funk wprowadza termin ,,witamina”. Uważał, iż brak witamin przyczynia się do powstawania wielu chorób, może powodować krzywicę, szkorbut czy pelagrę. Kiedy rozpoczęła się I wojna światowa, Funk przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie w tamtejszych laboratoriach prowadził badania nad wykorzystaniem witamin do celów leczniczych. Do końca życia zajmował się badaniami, które miały m.in. wyjaśnić przyczyny zachorowania na raka. W ciągu swojej kariery badawczej naukowiec ten napisał kilkaset publikacji. Zmarł w wieku 83 lat, 19 listopada 1967 r. w Nowym Jorku. Kazimierz Funk był czterokrotnie nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny oraz w dziedzinie chemii.

GAZETKA O NAUKOWCU

WITAMINY PISZĄ LISTY DO DZIECI

     

DOŚWIADCZENIE "ZOBACZYĆ WITAMINKĘ"

SAMI EKSPERYMENTUJEMY

"U LEKARZA"

DZIELIMY SIĘ WIEDZĄ Z MŁODSZYMI KOLEŻANKAMI I KOLEGAMI

 

 KOLEJNYM WYBITNYM NAUKOWCEM, KTÓREGO WAM PRZEDSTAWIMY JEST MARIAN REJEWSKI

Marian Rejewski przyszedł na świat w 1905 roku w Bydgoszczy. Dzięki biegłemu posługiwaniu się językiem niemieckim rozpoczął naukę matematyki w mieście Getynga, lecz po kilku latach nauki zdecydował się na zmianę kierunku i udał się do Poznania, gdzie na tamtejszym Uniwersytecie zaczął kierunek Filozofia. Następnie, po ukończeniu studiów, podjął pracę w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego. Tam, wraz z Jerzym Różalskim oraz Henrykiem Zygalskim pracowali nad zasadą złamania działania Enigmy. Prace te zakończono sukcesem w 1932 roku kiedy to grupie inżynierów udało się złamać tajemniczy szyfr. Dzięki wybitnym umiejętnościom kryptologicznym i matematycznym, wynalazcy przypisuje się skrócenie II wojny światowej aż o 2-3 lata! Po zakończeniu wszelkich działań udało mu się powrócić do rodzinnej Bydgoszczy i dopiero w wieku emerytalnym mógł podzielić się ze światem przeżyciami za czasów pracy w Biurze Szyfrów. Zmarł w Warszawie w wieku 74 lat.

POZNAJEMY TAJNIKI SZYFROWANIA I ODKODOWYWANIA

       

GAZETKA O NAUKOWCU

PRACOWALIŚMY W GRUPACH

       

WZBOGACALIŚMY WIEDZĘ

      

LUBIMY EKSPERYMENTOWAĆ

   

 

WYNALAZCA KRÓTKOFALÓWKI - HENRYK MAGNUSKI

Znalezione obrazy dla zapytania HENRYK MAGNUSKI

Henryk Magnuski  urodził się w 1909 r., w Warszawie. Od najmłodszych lat interesowało go majsterkowanie przeróżnych sprzętów radiowych. Studiował na Politechnice Warszawskiej po czym został zatrudniony w Państwowych ZakładachTele- i Radiotechnicznych, gdzie po krótkim czasie mianowano go kierownikiem. W 1939 r. Henryk został wydelegowany do Nowego Jorku w celu poznania amerykańskich działań w dziedzinie radioodbiorników. Dzięki pracy w koncernie GMC (dzisiejsza Motorola) dostał możliwość skonstruowania stacji radiowych dla wojska – rozpoczęło się od tzw. „handie-talkie” inaczej SCR-536, aparatu radiowego umożliwiającego komunikację w promieniu jednej mili. Po sukcesie „handie-talkie” Henryk wraz ze swoim zespołem inżynierów rozpoczęli pracę nad kolejnym urządzeniem radiowym – „walkie-talkie”. Urządzenie ważyło ok. 16 kg i osiągało zasięg przekazywanych fal aż do 15 km. Aparat radiowy był noszony w formie plecaka przez żołnierzy, co umożliwiało sprawniejszą komunikację przy przemieszczaniu się. Po wojnie Henryk pozostał w Stanach Zjednoczonych, gdzie wciąż współpracował z Motorolą. Henryk Magnuski uzyskał 30 patentów z dziedziny radiokomunikacji oraz został odznaczony wieloma wyróżnieniami za swoje zasługi. W 1978 r., w domowych zaciszu domu, wynalazca zmarł na raka.  

POZNAJEMY ŻYCIORYS HENRYKA MAGNUSKIEGO

TELEFON ZE SZNURKA

GRAMY NA KIELISZKACH

ROZWIĄZUJEMY KRZYŻÓWKĘ

 

Dyrektor zaprasza

mgr Agnieszka Woźniak

PSP Nr 3 w Kozienicach z Oddziałami Integracyjnymi

26-900 Kozienice

tel:  ( 48 )  614 - 41 - 39 

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

czerwiec 2020
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.